• چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت ماه، ۱۳۹۷ - ۰۹:۰۵
  • دسته بندی : اجتماعی
  • کد خبر : 972-4390-5
  • خبرنگار : ----
  • منبع خبر : ----

پیچ و تاب درفش برنزی

توسعه او را به زیر کشید و سال‌ها در گوشه‌ای تاریک پنهان‌اش کرد، نادیده‌اش گرفت، کتمان‌اش کرد. حالا با گذشت بیش از یک دهه گرچه این میدان برایش غریب می‌نماید، اما بی درنگ، درفش برافراشته و تنومند، گام بر روی سکو مي گذارد، همان کاوه است! کاوه آهنگر...

به گزارش ایسنا- منطقه اصفهان، با آغاز عملیات عمرانی ایستگاه آزادی خط یک قطار شهری اصفهان به ناچار نگاه از اصفهان برید و رخت بر بست تا مانع توسعه نباشد. کاوه‌ای که نماد قیام بر علیه ظلم و مبازره برای آزادی است، میدان آزادی اصفهان را تهی کرد و به ناکجا آباد رفت.

نخستین سال از دهه 80 شمسی جای تندیسی را گرفته که دفن شده و تنها کسی که از محل دفن آن اطلاع داشته فوت کرده است. تندیس شاه عباس که در میدان آزادی اصفهان نصب شده بود پس از مدتی کوتاه به دلایلی پایین کشیده و شد و میدان خالی از هویت شد.

استاد ایرج محمدی- پیشکسوت پیکر تراشی و مجسمه سازی که شاهد مرگ یکی از آثار خود بود پیشنهاد ساخت مجسمه‌ای دیگر داد. "کاوه آهنگر" پاسخ استاد بود. محمدی 20 ماه روی تندیس کاوه کار کرد تا یکی از بهترین آثار فیگوراتیو ایران را خلق کند.

تندیسی هویتمند که عزم و اراده در پیکره برنزی و بی جان‌اش به روشنی جریان دارد. مجسمه‌ای 6 متری که انگار جهان را پشت سر گذاشته، شهر را نظاره می‌کند و باد درفش کاویانی‌اش را تکان می‌دهد؛ پیچ و تاب قبای چرمین‌اش را حس می‌کنی بی آنکه چرمین باشد و پیچ و تاب بخورد.

در همان مدت کوتاه، این هیبت مثال زدنی به دل مردم اصفهان می‌نشیند و طعم شیرین آزادی و ظلم ستیزی که با ریختن برنز گداخته بر قالب شنی خلق شده است چنان آشنا می‌شود که انگار همیشه همان جا بوده و تا ابد قرار است بماند.

چیزی نگذشته که رخ بست و رفت. انگار "پایان غم‌انگیز"، سرنوشت مجسمه‌های این مرد است. کاوه آزادی را از دست داد. یا شاید آزادی کاوه را... سال‌ها آمد و رفت. آزادی آن طور که می‌گفتند نشد و تکمیل این ایستگاه سال‌های سال به طول انجامید. کاوه اما منتظر ماند.

فرسوده و خسته شده، گرد فراموشی بر پیکرش نشست، اما از خاطره‌ها محو نشد. انگار آزادی محو شدنی نیست. آزادی که تمام شد، ستون سنگی خالی، دلتنگی کاوه را دوباره تازه کرد و اصفهان دوستان، فرصت را مغتنم شمردند و آزادانه، قامت ایستای آزادی را در آزادی مطالبه کردند.

شورای اسلامی شهر اصفهان، به واسطه ارتباطی که با سمن‌ها و میراث دوستان اصفهان داشت این مطالبه عمومی را به خوبی فهمید. ارتباطی که شاید اگر در این سال‌ها وجود داشت امروز اصفهان، اصفهان‌تر بود.

مهدی مقدری- سخنگوی شورای اسلامی شهر اصفهان، با پیگیری‌هایی که در پاییز امسال انجام داد مکانی که کاوه سال‌ها در آن آرام گرفته بود را پیدا کرد. ضحاک فراموشی شکست خورد و کاوه از پشت میله‌های زندان توسعه مورد توجه قرار گرفت.

آخرین ساعات 16 اردیبهشت سال 1397، لحظات تاریخی و فراموش نشدنی مردم اصفهان بود که کاوه در پوشش آبی رنگ، آرام و بی صدا، گوشه آزادی نشست. پاسی از نیمه شب گذشته بود که جرثقیل، سنگینی و شکوه آهنگر را بلند کرده بود و به سوی آزادی رهسپار بود. دو عضو شورای اسلامی شهر، لحظه به لحظه عملیات بازگشت هویت به آزادی را دنبال می‌کردند. مدیر کل ارتباطات و روابط بین‌الملل شهرداری اصفهان که شخصا از سوی آقای شهردار برای نظارت بر این رویداد مامور شده بود هم به جمع اضافه شد.

شهردار حقوق‌دان اصفهان، به طور مستمر فرایند تحقق مطالبه موکلین‌اش را دنبال می‌کند. ساعت 2 بامداد است و بسیاری از خودروهای عبوری، محو کاوه می‌شوند و این هیبت زیبا را با دست به هم نشان می‌دهند.

یکی از شهروندان خیره به کاوه از ماموران شهرداری که بخشی از مسیر را بسته‌اند با چشم‌های بر افروخته می‌پرسد "این کاوه است؟ کاوه آهنگر؟ همان که قبلا همین جا بوده؟ یا یک مجسمه دیگر است؟". آن دیگری خاطرات کوتاه کاوه را برای دختر 18 یا 19 ساله‌اش تعریف می‌کند. 

حالا کاوه آهنگر، بر بلندای آزادی ایستاده و هنوز درفش کاویانی‌اش در بادی که نمی‌وزد پیچ و تاب می‌خورد. کاوه همان کاوه است. مغرور، محکم، استوار، با اراده و مبارز. امروز کاوه آزادی خود را دید، و آزادی کاوه خود را.

گزارش از نیما آتش- خبرنگار اجتماعی ایسنا


انتهای پیام

ارسال خبر به دوستان

* گیرنده(ها):

آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:

ارسال نظر

نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
* کد مقابل را وارد نمایید: