• دوشنبه ۱۷ دی ماه، ۱۳۹۷ - ۱۲:۳۴
  • دسته بندی : فرهنگی و هنری
  • کد خبر : 9710-6694-5
  • خبرنگار : ----
  • منبع خبر : ----

سر کلاس کارگردان‌ها

یک کارگردان فیلم کوتاه که تجربه حضور در فستیوال کن را داشته گفت: اگر کسی با تمام وجود بخواهد فیلم بسازد، حتماً می‌سازد.

به گزارش خبرنگار ایسنا منطقه اصفهان، "چگونگی جذب سرمایه برای تولید و پخش فیلم کوتاه" نام نشست انتقال تجربه پاتوق فیلم کوتاه اصفهان است که شب 16 دی ماه با حضور فرنوش صمدی، علی عسکری، درناز حاجی‌ها و علی خوشدونی فراهانی، سه فیلم‌ساز جوان کشور در پردیس سینمایی سیتی سنتر برگزار شد.

برای فیلم‌ساز شدن از ایران برویم یا نه؟

فرنوش صمدی که فارغ‌التحصیل رشته سینما از آکادمی ایتالیاست در پاسخ به نخستین سؤال مسعود طهماسبی، مجری نشست، که پیرامون تفاوت آموزش رشته سینما در داخل و خارج کشور مطرح شد گفت: رشته اصلی من معماری بود و تشویق دوستان فیلم‌سازم موجب شد تغییر رشته بدهم و سینما بخوانم. من به این دلیل از ایران رفتم که یک زندگی جدید را تجربه کنم و طی این مدت، پنج سال به ایران برنگشتم تا در بدو ورود ایران را جدید ببینم.

وی افزود: تصور اینکه با رفتن به خارج از کشور، در دفتر همه تهیه‌کننده‌ها به روی شما باز می‌شود اشتباه است بلکه همه حسن این رفتن، در یافتن یک روش زندگی جدید و یادگرفتن یک زبان جدید است و معتقدم، کمکی که از طریق تجربه زندگی در سینما حاصل می‌شود از هزار کالج و کارگاه آموزشی راهگشاتر است. مهم‌ترین دستاورد من نیز کسب تجربه زندگی بود.

علی عسکری که همراه با فرنوش صمدی در ایتالیا تحصیل‌کرده و تجربه کارگردانی مشترک چند فیلم کوتاه را با او دارد، نیز به این سؤال این‌گونه پاسخ داد: خروج از ایران و خرج هزینه بسیار برای تحصیل رشته سینما در خارج از کشور را به هیچ‌کس پیشنهاد نمی‌کنم چون این مدرسه‌ها و دانشگاه‌ها نیستند که کسی را فیلم‌ساز می‌کنند. اصول اولیه سینما را همه‌جا به یک‌شکل آموزش می‌دهند. چه‌بسا از کلاس‌هایی که اسکورسیزی مدرس آن است تعدادی فیلم‌ساز متوهم بیرون بیایند که فکر می‌کنند پس از گذراندن این دوره‌های عجیب‌وغریب فیلم‌ساز عجیب‌وغریب و بزرگی شده‌اند!
این کارگردان ادامه داد: فکر کردن و تجربه کردن را در هیچ کلاسی آموزش نمی‌دهند و من اعلام می‌کنم که چندین سال دستیار بودن بیشتر از سال‌های تحصیل در دانشگاه برای من مفید بود. حسن تحصیل سینما در دانشگاه، شاید یافتن دوست‌های جدیدی باشد که می‌توان با آن‌ها یک گروه تشکیل داد و کار کرد.

وی افزود: اینکه می‌گویند زندگی یک دانشگاه است در مورد فیلم‌سازی هم صدق می‌کند چون درنهایت این زندگی است که به فیلم تبدیل می‌شود و اگر عاشق سینما باشید هیچ‌چیز نمی‌تواند جلوی شما را بگیرد. قواعد اولیه سینما را طی شش ماه می‌توان آموخت اما استفاده از این قواعد به نگاه و فکر و تجربه نیاز دارد.

فیلم خوب حاصل کار گروه خوب است نه گروه پولدار

علی خوشدونی فراهانی، نیز در تکمیل بحث اعلام کرد که پس از ساخت حدود 150 تیزر تبلیغاتی شروع به ساخت اولین فیلم کوتاه خود کرده چراکه با این روش می‌توانسته به‌حساب دیگران چیزهای جدیدی را تجربه کند!

کارگردان فیلم "تناوب"، با تکیه‌بر تجربه خود درباره چگونگی جذب سرمایه برای تولید و پخش فیلم کوتاه گفت: معتقدم که فیلم‌ساز برای فیلم اول تا ششم خود نباید توقع داشته باشد که جایزه‌ها را درو کند یا تهیه‌کنندگان برای فیلمش هزینه کنند چراکه برنده شدن در فستیوال‌ها ملاکی برای بزرگ بودن نیست. 

او ادامه داد: در دسته‌بندی‌های فیلم‌سازی یک بخش لو باجت وجود دارد و یک بخش نو باجت، لو باجت یعنی فیلمی که با هزینه کم ساخته‌شده و نو باجت یعنی فیلمی که بدون هزینه ساخته‌شده. با یک دوربین هندی‌کم، یک صحنه و دوستی که برای شما نقشی را بازی کند می‌توان تجربه فیلم‌سازی را فقط با هزینه وقت و انرژی و نه پول، کسب کرد.
 
خوشدونی فراهانی تصریح کرد: من فیلم تناوب را در سال 95 با 7 میلیون تومان سرمایه ساختم و به دلیل موفقیت آن در جشنواره‌ها حدود پنج برابر بازگشت سرمایه داشتم اما بااین‌همه بر اینم که از یک گروه همدل بی‌پول، فیلم بهتری بیرون می‌آید تا یک گروه ناهماهنگ پولدار و گروه خوب سرمایه‌ای است که آن را با پول زیاد نمی‌توان به دست آورد. فیلم دوم من به نام "تکلیف" پرهزینه‌تر از تناوب بود و با ارسال طرح برای انجمن سینمای جوان آن‌ها حاضر به پرداخت 20 درصد از هزینه شدند که مبلغ کمی بود اما برای ساخت فیلم به من کمک کرد.
 
وی بر ضرورت داشتن نگاهی واقع‌بینانه تأکید کرد و گفت: اغلب اوقات مهم‌ترین گله تهیه‌کنندگان از کارگردان‌ها این است که نگاه واقع‌بینانه ندارند و نداشتن این نگاه موجب می‌شود که یک کارگردان هرچند با یک ایده خوب، از سوی تهیه‌کننده جدی گرفته نشود. 

درناز حاجی‌ها، کارگردان فیلم "مارلون" که تجربه تحصیل در مدرسه فیلم‌سازی لندن و حضور در کلاس‌های بهرام بیضایی و اصغر فرهادی را داشته نیز اعلام کرد: همه کارهای ابتدایی من که برای کسب تجربه در کارگاه‌های آموزشی ساخته‌شده بود با یک دوربین هندی‌کم و لپ‌تاپی که برنامه "مووی میکر" روی آن نصب‌شده بود انجام شد بنابراین در تجربه‌های اولیه زیاد به فکر پیدا کردن سرمایه‌گذار نبودم و در لندن هم با کمک دوستان و آشنایان و کمکی که مدرسه می‌کرد فیلم می‌ساختم. در بحث پخش فیلم نیز خودم را موفق نمی‌دانم و به همین سبب خودم را گزینه مناسبی برای توضیح این سرفصل نمی‌دانم.

برای حضور در فسیتوال‌ها ثبت نام کنید، همین!

فرنوش صمدی، نیز تجربه خود را درباره تلاش برای جذب سرمایه و شیوه پخش این‌گونه بیان کرد: فکر می‌کنم بخت با من یار بوده چون برای اولین فیلم کوتاهم رئیس انجمن سینمای جوان حاضر شد شخصاً به‌عنوان فیلم‌بردار با من همکاری کند. به‌صورت شبانه‌روزی هم یک کتاب را تایپ کردم تا هزینه ساخت فیلمم را تأمین کنم. بنابراین با صدای بلند می‌گویم: اگر کسی با تمام وجود بخواهد فیلم بسازد، امکان ندارد که نتواند این کار را انجام بدهد چون به‌هرحال راهی برای او باز می‌شود. 

او ادامه داد: هزینه فیلم "بیشتر از دو ساعت" که آن با همکاری آقای عسکری ساختم، از پول کارهایی که کنار تحصیل در ایتالیا انجام می‌دادیم جمع شد و دوستان هم بسیار به ما کمک کردند. این فیلم بعد از 25 سال که ایران نماینده‌ای در کن نداشت، به این فستیوال راه پیدا کرد و در ایتالیا نیز دیده شد بنابراین کار بعدی ما راحت‌تر انجام شد. برای فیلم "بچه" دوست آقای عسکری که تهیه‌کنندگی می‌خواند سرمایه‌گذاری و فیلم به جشنواره ونیز راه یافت. هر دوی این اتفاق‌ها کار ساخت فیلم بعدی ما را راحت‌تر کرد و تهیه‌کنندگان مایل به همراهی شدند. اگر بپرسید که برای پخش فیلم در فستیوال‌ها چه‌کاری باید انجام داد نیز می‌گویم: "ثبت‌نام کنید، همین!"

در پی شهرت فیلم‌ساز بودن هستید یا فیلم‌ساز بودن؟

علی عسکری، سپس با اشاره به اینکه دو رویکرد متفاوت نسبت به حضور در فستیوال‌ها وجود دارد اظهار کرد: عده‌ای می‌گویند من برای خودم فیلم می‌سازم و فستیوال‌ها را قبول ندارم، عده‌ای هم از همان ابتدا می‌گویند می‌خواهم برای حضور در جشنواره‌ها فیلم بسازم. به‌زعم من نگاه این دو دسته غلط است چراکه خیلی از فیلم‌سازان بزرگ در فستیوال‌ها معرفی می‌شوند و حضور در این جشنواره‌ها موجب آشنایی با تهیه‌کنندگان، کارگردانان و افراد مهم دیگری ضمن اینکه فیلم ساختن فقط و فقط به‌منظور حضور در جشنواره نیز به‌اندازه نگاه دسته اول بد است. 

وی افزود: تهیه‌کنندگانی که حاضر به سرمایه‌گذاری در تولید فیلم کوتاه می‌شوند درآمد چندانی از آن حاصل نمی‌کنند و بیشتر برای تأمین رزومه خود این کار را انجام می‌دهند. بنابراین ارائه فیلم برای تهیه‌کننده باید به شکلی باشد که پتانسیل فیلم‌ساز را نشان بدهد. دنبال تهیه‌کننده گشتن برای ساخت اولین فیلم اصلاً کار عاقلانه‌ای نیست و تجربه نخست باید یک کار ساده، موجز و عمیق باشد نه ظاهری.

عسکری تصریح کرد: من از فیلم سوم به بعد تهیه‌کننده و از فیلم چهارم به بعد پخش‌کننده داشتم اما فیلم‌های اول تا سوم که خودم پخش آن‌ها را بر عهده داشتم حضور بیشتری در فستیوال‌ها داشت! شاید به این دلیل که فیلم مثل کودک فیلم‌ساز است و برای بزرگ کردنش بیشتر تلاش می‌کند. شش سال پیش ما باید فیلممان را روی دی‌وی‌دی رایت می‌کردیم و آن را توی پاکت گذاشته و برای جشنواره‌ها ارسال می‌کردیم. برای جشنواره کن هم خودم فیلم را کپی کردم و آدرس را از روی سایت برداشتم روی پاکت نوشتم و آن را پست کردم. خوشبختانه در این فستیوال‌ها همه فیلم‌ها دیده می‌شوند و فیلم ما هم دیده شد. 

کارگردان فیلم "سایلنت"  فیلم‌سازی را از دور جذاب و از نزدیک سخت دانست و گفت: خیلی‌ها علاقه به شهرت فیلم‌ساز بودن را با فیلم‌ساز بودن اشتباه می‌گیرند. آن‌ها بهتر است بازیگر شوند و از شهرت لذت ببرند چون پشت دوربین شهرت چندانی در کار نیست. در ضمن، رفتن به فستیوال کن هم به‌اندازه انجام دادن یک کار خوب لذت‌بخش نیست.

انتهای پیام

ارسال خبر به دوستان

* گیرنده(ها):

آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:

ارسال نظر

نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
* کد مقابل را وارد نمایید: