• دوشنبه ۲۴ تیر ماه، ۱۳۹۸ - ۱۴:۳۸
  • دسته بندی : فرهنگی و هنری
  • کد خبر : 984-10094-5
  • خبرنگار : ----
  • منبع خبر : ----

فقر نویسندگان و سوءاستفاده‌های ناشران

سیاوش گلشیری با انتقاد از فضای ادبی کشور گفت: عطش به زیاد نوشتن، زیاد گفتن و حضور داشتن در عرصه نمایش، سطحی و ساده‌انگاری را موجب شده و ناشران بارها و بارها بر طبل این فقر نویسنده کوبیده‌اند و از این آب گل‌آلود، ماهی‌ها گرفته‌اند. ما امروز با داستان‌هایی مواجهیم که به‌هیچ‌وجه ایجاد شگفتی نمی‌کنند، حرف تازه‌ای برای گفتن ندارند و حرف بزرگان پیش از خود را تکرار کرده‌اند.

به گزارش خبرنگار ایسنا-منطقه اصفهان، سیاوش گلشیری، داور چهار دوره از جایزه ادبی مهرگان در اولین نشست استانی مدیر این جایزه ادبی که 23 تیرماه در شهر کتاب اصفهان برگزار شد، گفت: برای این دوره از جایزه مهرگان، از سال گذشته تا کنون حدود 90 کتاب را مطالعه کرده‌ام. روند انتخاب کتاب برای جایزه مهرگان بدین شکل است که داوران نظرات خود را بدون اینکه با داوران دیگر این جایزه صحبت کنند، به دبیرخانه این جایزه اعلام می‌کنند و معیار سنجش هر یک از داوران نیز با بقیه تفاوت دارد. آن‌ها پس از بررسی کتاب‌های متعدد به 21 عنوان کتاب می‌رسند و این تعداد در بررسی‌های بعدی به 14 و سپس 7 عنوان کتاب می‌رسد و انتخاب اصلی از بین این هفت کتاب است.

وی ادامه داد: در جلسات اقناعی این جایزه که با حضور داوران برگزار می‌شود، آن‌ها دیدگاه‌های مختلف خود را بیان و بررسی می‌کنند و به وحدت نظر می‌رسند. این جلسات اقناعی با نظایر آن متفاوت است و دلیل تمایز جایزه مهرگان از دیگر جایزه‌ها نیز همین است.

داور این دوره از جایزه مهرگان تصریح کرد: آنچه در داوری کتاب‌ها برای من اهمیت دارد رعایت سویه‌های فرمی و تکنیکی است، به‌علاوه امکانات زبانی که قطعاً می‌تواند دریچه تازه و متفاوتی را به سمت ادبیات بگشاید. 

گلشیری خاطرنشان کرد: عطش به زیاد نوشتن، زیاد گفتن و حضور داشتن در عرصه نمایش، سطحی و ساده‌انگاری را موجب شده و ناشران بارها و بارها بر طبل این فقر کوبیده‌اند و از این آب گل‌آلود ماهی‌ها گرفته‌اند. ما امروز با داستان‌هایی مواجهیم که به‌هیچ‌وجه ایجاد شگفتی نمی‌کنند، حرف تازه‌ای برای گفتن ندارد و حرف بزرگان پیش از خود را تکرار کرده‌اند.

وی با آسیب‌شناسی فضای ادبیات داستانی ایران گفت: در روند بررسی کتاب‌های جایزه مهرگان، ابتدا با آثاری مواجه می‌شویم که به لحاظ داستانی شاخص‌های داستان‌نویسی را رعایت نکرده و عموماً گزارش گونه‌اند. نقد دیگر این است که 50 تا 60 درصد از نویسندگان، تجربه زیسته خود را در رمان‌های دوم و سوم خود نیز تکرار کرده و به‌نوعی از امکانات فرمی گذشته خود استفاده می‌کنند. 

این نویسنده ادامه داد: اکثر رمان‌ها علاوه بر اینکه مفصل‌بندی و ساختاربندی مناسبی ندارند، فصل‌بندی‌شان هم درست نیست، دچار اطناب هستند و سطوح زبانی‌شان فاقد پردازش است. در برخی موارد، عدم فهم و درک نویسنده از محتوایی که در کتابش به آن پرداخته باعث ایرادت زیادی شده و در این شرایط ما نظر داوران دیگر را جویا می‌شویم تا به‌راحتی از کنار یک اثر عبور نکنیم. ساده‌انگاری در پرداخت آنچه به زبان مربوط می‌شود و تکرار مضمون‌های سطحی، گرفتارهایی را در قصه به وجود آورده که متأسفانه امروز در اغلب داستان‌ها با آن روبرو هستیم.

 گلشیری تصریح کرد: امسال در برخی از آثار، شاهد نوآوری‌هایی در حیطه طنز هستیم. در این دوره از جایزه مهرگان آثار داستان کوتاه درخشان‌تر از رمان‌ها بوده‌اند، هر چند در آن‌ها نیز مضمون و فرم تکراری وجود دارد اما تازگی در مضامین فرم و زبان نسبت به رمان در آن‌ها بیشتر است.

وی با بیان اینکه گفتمان امروز، گفتمان سکوت است، گفت: قطعاً سکوت نویسندگان به انضمام سانسور ایجاد شده و آن‌ها دچار خودسانسوری شده‌اند اما اگر بخواهیم به شکل دقیق‌تری به مسئله سکوت نویسندگان بپردازیم باید به این سؤال پاسخ بدهیم که ما می‌خواهیم از چه چیزی بنویسیم؟ دیگران چگونه نوشته‌اند؟ و من چگونه می‌خواهم بنویسم؟ متأسفانه در کلاس‌ها و ... ما نتوانسته‌ایم نویسندگانی تربیت کنیم که زاویه دید متفاوتی داشته باشند. 

گلشیری تأکید کرد: با مقایسه داستان نویسندگان جوان امروز با نویسندگان گذشته متوجه می‌شویم که هرچقدر در طول سال‌های اخیر پیش رفته‌ایم در داستان، از لحاظ زبانی و محتوایی، سطحی و سطحی‌تر هم شده‌ایم و مدام مشغول تکرار خودمانیم.


انتهای پیام

ارسال خبر به دوستان

* گیرنده(ها):

آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:

ارسال نظر

نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
* کد مقابل را وارد نمایید: